Dzis mamy 23.12, jestem Miłosz i gadam sb z taka kornelką :)
Snap: mieloszekxd
Instagram: _milosz_2001_
piątek, 23 grudnia 2016
wtorek, 19 kwietnia 2016
wtorek, 29 marca 2016
1.TheLittleLost
Witam.Znajdujesz się właśnie w bardzo dziwnej przestrzeni zwanej TheLittleLost.
To tutaj będą pojawiać się wpisy o mnie i moim życiu.Zdaje sobie z tego sprawę,że nikogo to nie obchodzi,że ja nikogo nie obchodzę.Mnie nie obchodzą inni,więc jest po równo.Było tutaj kidyś 60 postów,ale wszystkie pousuwałąm,bo kipiały radością,kolorami i życiem a to trochę zbyt wiele jak dla mnie,więc zaczynam od nowa.Przejdę może do konkretów?Tak,to dobry pomysł.Dzisiejszy dzień zaczął się jak każdy inny.
Godzina 7.00 rano.Zuzia w słuchawkach przychodzi na przystanek.Pogoda jak zwykle w moich oczach ponura i beznadziejna.Wszystko szare.Obok stoi grupka dziewczyn śmiejących się na cały przystanek.Patrzyły się wzrokiem mordercy na każdego z osobna.Ich wzrok przechodził przez każdego i zatrzymał się chwilę dłużej na mnie.A na ich twarzach coś się zmieniło.Ta.Krótki uśmieszek kpiący ze mnie.Nic nowego.Odpowiedziałam tym samym ironicznym uśmiechem i włożyłam rękę do kieszeni.Pogłośniłam muzykę,żeby oderwać się od tego świata jeszcze bardziej.Podjechał autobus.Cała droga dobijającej muzyki i patrzenia się za okno.Padał deszcz.A może śnieg?Bez znaczenia.Gdzieś po kałużach deszczu za oknem biegał jednorożec.Taki biały.Jedyny uśmiech dzisiejszego dnia.Po zobaczeniu jednorożca.Widzę je cały czas.Tak więc cały czas się uśmiecham?Nie wiem.Nie jestem naćpana.Po prostu w tym pesymistycznym życiu staram się dostrzeć pozytywy jak wszyscy normalni ludzie.Ale spadająca gwiazdka nie trafiła do celu.Wybuchnęła sobie gdzieś w próżi.Ładunek optymizmu ulotnił się w próżnię.Odrobinę gazu szczęścia trafiło na ziemię.Wleciało mi przez nos do mózgu i tam się zaklinował.Maleńka dawka optymizmu...Stąd te jednorożce.Ciekawe gdzie reszta szczęścia...Aha,w próżni.To się robi dziwne.Trudno.W kolejnych wpisach będą raczej przeważąły zdjęcia,które kocham robić.Ten jest wyjątkiem bo to pierwszy post.Może dodam trochę zdjęć siebie?Nikogo nie obchodzę,ale zobaczę.
Do następnego.
To tutaj będą pojawiać się wpisy o mnie i moim życiu.Zdaje sobie z tego sprawę,że nikogo to nie obchodzi,że ja nikogo nie obchodzę.Mnie nie obchodzą inni,więc jest po równo.Było tutaj kidyś 60 postów,ale wszystkie pousuwałąm,bo kipiały radością,kolorami i życiem a to trochę zbyt wiele jak dla mnie,więc zaczynam od nowa.Przejdę może do konkretów?Tak,to dobry pomysł.Dzisiejszy dzień zaczął się jak każdy inny.
Godzina 7.00 rano.Zuzia w słuchawkach przychodzi na przystanek.Pogoda jak zwykle w moich oczach ponura i beznadziejna.Wszystko szare.Obok stoi grupka dziewczyn śmiejących się na cały przystanek.Patrzyły się wzrokiem mordercy na każdego z osobna.Ich wzrok przechodził przez każdego i zatrzymał się chwilę dłużej na mnie.A na ich twarzach coś się zmieniło.Ta.Krótki uśmieszek kpiący ze mnie.Nic nowego.Odpowiedziałam tym samym ironicznym uśmiechem i włożyłam rękę do kieszeni.Pogłośniłam muzykę,żeby oderwać się od tego świata jeszcze bardziej.Podjechał autobus.Cała droga dobijającej muzyki i patrzenia się za okno.Padał deszcz.A może śnieg?Bez znaczenia.Gdzieś po kałużach deszczu za oknem biegał jednorożec.Taki biały.Jedyny uśmiech dzisiejszego dnia.Po zobaczeniu jednorożca.Widzę je cały czas.Tak więc cały czas się uśmiecham?Nie wiem.Nie jestem naćpana.Po prostu w tym pesymistycznym życiu staram się dostrzeć pozytywy jak wszyscy normalni ludzie.Ale spadająca gwiazdka nie trafiła do celu.Wybuchnęła sobie gdzieś w próżi.Ładunek optymizmu ulotnił się w próżnię.Odrobinę gazu szczęścia trafiło na ziemię.Wleciało mi przez nos do mózgu i tam się zaklinował.Maleńka dawka optymizmu...Stąd te jednorożce.Ciekawe gdzie reszta szczęścia...Aha,w próżni.To się robi dziwne.Trudno.W kolejnych wpisach będą raczej przeważąły zdjęcia,które kocham robić.Ten jest wyjątkiem bo to pierwszy post.Może dodam trochę zdjęć siebie?Nikogo nie obchodzę,ale zobaczę.
Do następnego.
xoxo
